Duimen En Eenhoorns

[ Read this in English ]

Playmobil UnicornVandaag kreeg ik weer eens inspiratie voor een verhaal, met dank aan duimzuigen, Playmobil, en de neiging van alle jongetjes om alles wat ze bouwen direct weer af te breken.

Onze jongens hebben een fascinatie voor de Playmobil-Feeënreeks, en hebben dit weekeinde het hoogste geluk bereikt met het verwerven van twee bereden feeënfiguurtjes, de een op een gevlekt paars paard, de ander op een gehoornd ros (het kado van de oudste was de beloning voor tien dagen niet duimen; de jongste kreeg zijn prijs simpelweg voor broertje-zijn). Bijna onmiddellijk nadat we thuis waren gekomen en de setjes in elkaar hadden gezet—waartoe ik onder andere het stompe einde van een scherpe hoorn in een gapend gat in een paardenvoorhoofd moest douwen—vroeg de jongste me:

“Pappa, hoorn afhalen voor mij?”

Ik probeerde aan zijn verzoek te voldoen, maar ontdekte dat de hoorn, die heel gemakkelijk het gat in was gegaan, er helemaal niet meer uit wilde. Het leek erop dat de transformatie van paard naar eenhoorn onomkeerbaar was: een merrie die eenhoorn was gemaakt door simpelweg een hoorn in haar voorhoofd te planten, wordt nooit meer een paard.

Duuuus… je steekt een hoorn in een paardenkop, en aanschouw: je hebt een eenhoorn gecreëerd! Maar wat zou iemand in de eerste plaats bezielen om zoiets te doen? Hij zou niet goed bij zijn hoofd moeten zijn, toch? En als het paard eenmaal een eenhoorn was, was er dan nog enige kans dat het voor alle betrokkenen goed zou aflopen?

En het belangrijkste: waarom wilde dit verhaal met alle geweld The Allocution of Bob Hayward heten?


PS: Na twee forenzende schrijfsessies telt het verhaal 2100 woorden en nog hoegenaamd geen eenhoorns…

%d bloggers op de volgende wijze: