Over die blauwe vent

[ Lees dit in het Engels ]

De “blauwe vent” in de kop van de website is een detail van de illustratie die de getalenteerde Michael Madder heeft gemaakt voor de voorpagina van de editie van Leading Edge Magazine met daarin Diamond sharks (de originele Engelse versie van Diamanthaaien).

De tekst uiterst links in de kop is een uittreksel ut het verhaal. Je kan het volledige uittreksel  lezen, of een Nederlandstalig uittreksel.

Geef een reactie

Diamond sharks

 

The giant undulating diamond shape of the manta whale drifted slowly into my field of vision. Its body was shaped like a zeppelin, with two equilateral triangular wings extending to either side that it used to propel itself. Its tail end supported two whale-like flukes that served to steer as far as I could tell, and it had two rows of long low fins on its back that I couldn’t begin to guess the purpose of.

There was some kind of shifting grid pattern etched onto its back, and tiny creatures crawled chaotically along this grid as the manta whale made its slow way against the trench current.

It was only when the manta whale swam under the mating couple I had spotted that I realized the sheer size of the creature. The two whale-sized creatures fitted easily onto the manta whale’s back. Then the manta whale came into proper focus and I recognized the grid pattern. It was one of the giant nets I had seen in the central company cave. The nets were attached to the dorsal fins and provided hand- and footholds for the diamond sharks. But that meant that the tiny creatures I’d seen were fellow diamond sharks.

The beautiful, majestic sea monster I saw floating beneath me was larger than the space ship that had brought me to Oceana.

×
Diamanthaaien

 

De gigantische golvende diamantvorm van de mantawalvis dreef langzaam mijn gezichtsveld binnen. Haar lijf had de vorm van een zeppelin, met twee gelijkzijdig driehoekige vleugels die naar beide zijden uitstaken en golfden om zichzelf voort te bewegen. Haar staart droeg twee walvisachtige staartvinnen die kennelijk dienden om te sturen, en ze had twee rijen lange lage rugvinnen waarvan ik het doel niet snapte. Er was een soort beweeglijk rasterpatroon op haar rug getekend, en kleine wezentjes krioelden chaotisch langs dit raster terwijl de mantawalvis langzaam tegen de stroming in door de trog zwom.

Pas toen de mantawalvis onder het parende koppel van zo-even doorzwom, besefte ik hoe groot ze was. De twee potvisachtigen pasten makkelijk op de rug van de mantawalvis. Toen kreeg ik de mantawalvis pas echt goed in het vizier en ik herkende het rasterpatroon. Het was een van de gigantische netten die ik in de centrale bedrijfsgrot had gezien. De netten waren vastgemaakt aan de rugvinnen en gaven houvast voor de handen en voeten van de diamanthaaien. Maar dat betekende dat de nietige wezens die ik had gezien collega-diamanthaaien moesten zijn.

Het prachtige, majestueuze zeemonster dat ik beneden mij zag drijven was groter dan het ruimteschip dat me naar Oceana had gebracht.

×